Yürüyorum sessiz sokaklarda, kokusu olan yollardan anısı olan yıllara gidiyorum. Yorganı yastığı verilmiş kapının önünde yatan köpeğin bakışındaki yalnızlığı görüyorum. Cami avlusunda oynayan çocuklar var. Maçı kim kazanacak? Sahi hayat bir maç mıdır? Evet yürüyorum kayboluyorum içimde. Durağa oturdum ama otobüse binmeyeceğim. Sadece şarkı söyleyip kalkacağım. Durağın arkasında yeşillik bi alanda bir baba iki çocuğu ile maç yapıyor. Ben şarkı söylüyorum. Babaları, çocuklar üzülmesin diye kaybetmeyi seçiyor. Bir yandan onları izliyorum. Seçimlerimiz kaybettiklerimizin toplamı mı yoksa diye düşünüyorum. Kaybettiklerimizin toplamı kazandıklarımız o zaman diye de ekliyorum. Evet yürüyorum bakıyorum etrafa ama dalgınım. Baktığım yerde değilim. Daldığım yerden çıkıp baktığım yere geliyorum. İşte tam olarak sevgi bu diyorum. Hem baktığın hem gördüğün yerde, anda kalabilmek.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder