Acımsı Mutluluk

 İnsan acılarına güler mi ? Evet gülermiş, gülmeye başlayınca öğrendim bunu. 

Gölgem hep mutluydu.Kimse o karanlıkta gözyaşlarımı görmezdi.Ürkekti kalbim küçük yaşta. Hep ürkek kalacak sanmıştım. Rüzgarın sesini duyuyorum penceremden,perdeler uçuşuyor.Bazen yaşadığım şeyler de aynı böyle uçuşurdu. Yakalamaya çalışırdım onları.O dağınıklık dursun,bitsin isterdim ama rüzgar hep eserdi.Güneş doğardı bazen içime,ısıtırdı aydınlatırdı yolumu.Yoksa nasıl yürüyecektim ki.Gökyüzü,ciğerimden yol alırken nefes alabilmenin kıymetini iliklerime kadar hissederdim. Görünürde nefessiz kalmanın hissini tahayyül ederdim.Nefesin ters düzünü düşünürken nefes alırken nefessiz kalmanın ne demek olduğunu bilirdim.

Zihnim sürekli restore ediyordu beni.Kazıdıkça altından eskiler çıkıyordu.Bazıları silinmiş oluyor,bazıları tarihi eser niteliğinde kalıcıydı,müzelik.

Öyle işte müzelik.

Giriş sınırlı sayıda.

Dokunmak ve fotoğraf çekmek yasak.

Eksik Bir Şeyler

En çok da hırçınlığımdan sıkılmıştım. Ve içimdeki bu fırtınanın dalgaya tutulmasından.

Tam karaya oturdum sanarken, birdenbire yörüngemin değiştiğini her şeyin altüst olup yeniden başlamam gerektiğini yeniden ve sürekli yeniden anlıyorum. Bunun son bulmasını umut ediyorum.

Ben Kimim!

Gözlerin kapandığı vakit

Açman gerektiğinde

Hayatı çarpık çurpuk göreceğinden korkar insan,

Ama her şeyi olduğu gibi görürsün.

Kararma yok

Bulanıklık yok

Değişiklik yok

Her şey net ve olduğu gibi

Olduğu gibisinden kastım

Değişmesini istersin, sonuçları üzücü de olsa farklılık istersin

Düşüncelerin seni boğar

Ve o sudan geri çıkarsan eğer

Her şey olduğu gibi kalsın dersin.