Günümüzün vazgeçilmezi "insanları tanımadan yargılamak" dedi, sevdiğim tatlı bir yazar abim.
Belki de kalabalıklar içindeki yalnızlığıydı bu insanoğlunun.
Karmaşanın aynı zamanda çivisi gevşeyen tavırların anlamsızlığıydı.
İyi ki Tanrı insanın düşüncesini transparan yaratmamış.
Açığa çıkmış düşünce, düşünce olmazdı ve Tanrı en iyisini biliyordu.
İnsanın problemi buydu işte
Hep en iyisinin kendisi olduğunu zannetmekti.
Ortaköy'lü Türkan Abla bu sindirim bozukluğunun sebebini şöyle açıklıyordu.
"İnsanların okuduğunu zannedip,fakat aslında okumadıklarını"...
Katılıyorum,kimse kendine eleştirel gözle bakmıyor,hep başkalarını eleştiriyor olması,
Mütevazi olmayan bireyin karın sancısıydı.
Ve ömür aslında çok kısaydı, erkenden bunu idrak edenler mutlu ölüyordu.
