Öyle narin ki bazen gülmeye korkardı.
Yalnızlığı sever,içine kapanır,kafasındakileri tahayyüle zorlardı.
Kimseyi sevemezdi aşk olarak.
Aşkın belki de nasıl olduğunu bilmezdi.
İnsan bilmediği bir şeyi ya da korktuğu bir şeye yaklaşmak istemezcesine uzak dururdu.
O da herkes gibi görünürdü dışarıdan,
Herkes gibi yalancı,yapmacık sayılabilirdi.
Çünkü artık insanlar böyleydi,öyle olmasa bile öyle görünürdü.
Yaşamayı bilseydi belki, o da severdi.
Yapmacık sevgisini,yalanlarını bir kelebeğe yüklerdi.Kelebek ömrü kadar sürerdi ve bir başkasına geçerdi,
Milyon tane kelebek uçar, uçar konar,konardı.
Sarı,Mor, Lacivert,Yeşil...
Ve ömür siyah ya da beyaz bir kelebek ile sona ererdi.
Bu hayatta ya kötü öleceksindi, ya da iyi.
The End.
